Na Dużej Scenie Narodowego Starego Teatru w Krakowie 23 maja 2026 roku odbyła się premiera nowej interpretacji „Hamleta” w reżyserii Remigiusza Brzyka i według tekstu Pawła Demirskiego. Spektakl, który domyka kilkuletnią przerwę w ich wspólnej pracy, nie traktuje szekspirowskiego dramatu jako klasycznej opowieści o zemście, lecz jako historię rozpisaną na doświadczenie pokolenia dorastającego w cieniu transformacji ustrojowej i narastającego poczucia niepewności. Ton wieczoru był wyraźnie inny niż przy poprzednich realizacjach tego duetu – bardziej skupiony, intymny, miejscami boleśnie prywatny.
Punktem wyjścia dla twórców „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. Hamlet” pozostaje dramat Williama Szekspira, jednak w nowej realizacji Remigiusza Brzyka i Pawła Demirskiego klasyczna historia zostaje wyraźnie przefiltrowana przez współczesne doświadczenie i realia społeczne. Zachowane zostają podstawowe relacje i układ postaci, które stają się podstawą do opowieści o napięciach rodzinnych, kryzysie komunikacji i poczuciu destabilizacji. W spektaklu ważne miejsce zajmuje także figura Hamleta ukazana w perspektywie różnych etapów życia, co porządkuje narrację wokół zmian w relacjach i sposobach postrzegania świata.
Syn odpowiada z Narodowej Sceny
Centrum emocjonalne wieczoru stanowi relacja syna i ojca. Demirski prowadzi tę historię w sposób wyraźnie bardziej osobisty niż w swoich wcześniejszych tekstach, przesuwając ciężar spektaklu z diagnozy społecznej na doświadczenie pamięci, straty i rodzinnego uwikłania. Za wieloma scenami czuć konkretne doświadczenie biograficzne, co nadaje całości szczególną intensywność i sprawia, że przedstawienie momentami przypomina intymny zapis emocji bardziej niż klasycznie prowadzoną adaptację Szekspira.
Hamlet Demirskiego to bohater funkcjonujący jednocześnie w kilku momentach własnego życia. Kamil Pudlik buduje postać opartą na ciągłym napięciu między bezradnością, gniewem i próbą odnalezienia sensu w rzeczywistości, która dawno utraciła stabilność. Perspektywa nakładających się dekad sprawia, że spektakl nie opowiada o jednym kryzysie, lecz o jego powracaniu i utrwalaniu się z czasem. Ważnym kontrapunktem pozostaje również Ofelia grana przez Paulinę Kondrak – bardziej świadoma mechanizmów rodzinnych i politycznych zależności, próbująca wyrwać się z narzuconych ról.
HAWA
Industrialna melancholia
Temu wszystkiemu towarzyszy scenografia Mariki Wojciechowskiej inspirowana gdyńskim portem. Beton, industrialny rytm i surowość przestrzeni budują atmosferę miejsca przejściowego, zawieszonego między rozpadem a próbą odbudowy. Zamiast tradycyjnej teatralnej ilustracyjności pojawia się chłodna, niemal opuszczona przestrzeń, która wzmacnia poczucie wyobcowania obecne w relacjach bohaterów. Istotną rolę odgrywa także muzyka Jacka Grudnia, oparta na improwizacjach i wokalnych interwencjach, które nie tyle komentują akcję, co wydobywają napięcia i emocje poza dialogami.
„Hamlet” Brzyka i Demirskiego jawi się przede wszystkim jako spektakl o wyraźnie osobistym charakterze, skoncentrowany wokół doświadczenia żałoby, pamięci i potrzeby ponownego ułożenia relacji z nieobecnym ojcem. Zamiast budowania szerokiej diagnozy społecznej twórcy kierują uwagę na emocjonalny wymiar historii, prowadząc ją momentami niemal na granicy teatralnego wyznania. Ta intymność i odsłonięcie prywatnej perspektywy nadają całemu przedstawieniu ciężar bardziej egzystencjalny niż publicystyczny.
Kolejne pokazy zaplanowane są na czerwiec.
Patroni medialni:
MINT Magazine, WPROST, Twój Styl „Trójka” – Polskie Radio, Radio Kraków, Radio Kraków Kultura
Za działania media relations, pozyskanie patronatów i komunikację odpowiadała agencja OKK! PR.
Spektakl współfinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Narodowy Stary Teatr w Krakowie: https://stary.pl/pl/
Facebook
RSS