Jaką postawę może przyjąć człowiek w świecie nieustannego kryzysu i zawiedzionych obietnic? Duet Brzyk i Demirski, zachowując szekspirowskie postacie i relacje rodzinne, opowiada historię pokolenia wychowanego w lęku o byt i poczuciu braku bezpieczeństwa w nowej adaptacji Hamleta. Tłem dla niepokojów, gniewu i samotności współczesnych bohaterów jest scenografia inspirowana betonową infrastrukturą industrialnego portu gdyńskiego i specyficzna atmosfera miejsca granicznego.
„Mam coś w głębi nie do przedstawienia. Hamlet” jest kroniką rozczarowania światem i samym sobą. Kroniką o trzydziestu latach dorosłego życia w państwie, w którym na cokolwiek co progresywne jest zawsze nie czas i za wcześnie. O tlącej się dyktaturze przemocy, która właśnie podpala świat. – Paweł Demirski.
23 maja na Dużej Scenie premiera spektaklu Remigiusza Brzyka i Pawła Demirskiego, który powraca na teatralne deski po pięcioletniej przerwie i to najbardziej osobistym dramatem w swojej twórczości. Zachowując bohaterów i rodzinne relacje z najsłynniejszego tekstu Shakespeare’a, ten twórczy duet opowie historię pokolenia wychowanego w cieniu kryzysu relacji, lęku o własny byt, samotności i braku poczucia bezpieczeństwa.
„Centralną opowieścią spektaklu – mówi Kamil Pudlik, odtwórca tytułowej roli – są zmagania Hamleta ze śmiercią ojca. Świat po transformacji ustrojowej, z którym musi się mierzyć w samotności, został zagarnięty przez pokolenie Klaudiuszy. Hamlet jest rodzajem bomby – momentami nieaktywny, bierny, stara się dopasować do otoczenia, żeby po chwili próbować rozbić świat na kawałki. Do tego działania brakuje mu jednak narzędzi.
Dla mnie rola Hamleta w tym konkretnym spektaklu to niezwykła i ogromna odpowiedzialność. Nie tylko ze względu na miejsce – narodową scenę, ale przede wszystkim ze względu na to, że ta rola składa się z bardzo osobistych wspomnień Pawła.
Jeszcze na etapie prób określiliśmy sobie takie zadanie – jestem Hamletem, który ma jednocześnie 20, 30, 40 i 50 lat. Największym wyzwaniem było właśnie to płynne przechodzenie w czasie, zrozumienie zmienności relacji, jakie zachodzą między wszystkimi osobami. Sama więź z Ofelią jest też bardzo ciekawa. Nazywamy ją roboczo Hamlecicą; jest lustrzanym odbiciem Hamleta – jego potrzeb, sukcesów, porażek.” – opowiada Pudlik.
O swojej postaci mówi także Paulina Kondrak: „Ofelia komentuje wydarzenia z pozycji przeżytego życia, pewnej nadświadomości. Jest osobą próbującą wyrwać się z rodzinnego uwikłania, chcącą wyjść z roli ofiary i zawalczyć o własną sprawczość. Odważnie przeciwstawia się zarówno planom, jak i poglądom politycznym swojej rodziny. Tak w pewnym sensie wyobrażam sobie większość polskich domów, gdzie każdy członek rodziny reprezentuje inne poglądy polityczne. W tym patriarchalnym świecie to muzyka staje się jej jedynym sprzymierzeńcem”.
Muzykę, opartą na aktorskich improwizacjach – bliższą eksperymentowi niż klasycznej teatralnej oprawie, w której mocno wybrzmiewają lamentacje wykonywane przez Paulinę Kondrak – tworzy Jacek Grudzień. Inspiracją dla scenografii Mariki Wojciechowskiej jest port gdyński – jego industrialny rytm, betonowa infrastruktura i specyficzna atmosfera miejsca granicznego. To właśnie w tej przestrzeni zespół aktorski, wsparty choreografią Anny Obszańskiej, odsłania to, czego bohaterowie nie potrafią wypowiedzieć: swoje lęki, gniew, samotność i desperacką potrzebę kontaktu z drugim człowiekiem.
OBSADA:
Kamil Pudlik Hamlet
Paulina Kondrak Ofelia
Radosław Krzyżowski Poloniusz
Małgorzata Gałkowska Gertruda
Roman Gancarczyk Klaudiusz
Filip Perkowski Laertes
Bogdan Brzyski Horacio
Krzysztof Globisz Stary Aktor
Michał Badeński Gildernstern
Przemysław Przestrzelski Rozenkranz
Zbigniew W. Kaleta Duch Ojca Hamleta
oraz pierwszy raz na scenie Ryszard
TWÓRCY I TWÓRCZYNIE:
Remigiusz Brzyk reżyseria
Paweł Demirski tekst
Marika Wojciechowska scenografia i kostiumy
Jacek Grudzień muzyka
Anna Obszańska choreografia
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera | inspicjent
Jakub Katarzyński operator kamery
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Spektakl współfinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Fot. Materiały prasowe
Facebook
RSS